Als je Laatste Kind Bijna Uitvliegt

Over die gekke lege nest fase waarin je leven niet verandert. En toch ook weer wel.

Eén dochter woont nog thuis. Althans, op papier. In de praktijk zie ik haar vooral tussen afspraken, werk en vrienden door. Soms voelt het alsof ze incheckt in haar eigen ouderlijk huis. En ergens vind ik dat prachtig, ze bouwt haar eigen leven op. Precies zoals het bedoeld is.

Ik denk dan ook aan mijn oudste dochter, die al uit huis is. Ze heeft het geweldig en geniet van haar eigen leven, wat me een rustig gevoel geeft. En zo merk ik dat deze reis bij iedereen anders verloopt en dat loslaten uiteindelijk goed voelt.

Uiteraard voel ik ook dat het iets met me doet. Van een lichte nervous breakdown toen mijn oudste dochter het huis uitging, naar het gevoel van 'ik ben zen, het is juist goed voor ze'.

Niet dat ik nu sentimenteel word, maar de dynamiek verandert. De zorgrol waarin je jarenlang soepel functioneerde, loopt langzaam op z’n eind. Er ontstaat ruimte en ik vraag me af: wat ga ik met die ruimte doen?

Het empty nest als levensfase, niet als crisis

“Empty nest sounds so sad and lonely — but I’m trying to find the silver lining. I’m not an empty nester. I’m a ‘free bird.” - Gwyneth Paltrow

Er wordt vaak gedaan alsof het lege nest een soort identiteitscrisis is. Alsof je ineens doelloos door een stil huis dwaalt met een mok lauwe thee. Maar eerlijk? Dat is niet mijn plan.

Ik zie het eerder als een overgangsfase. Net zoals een nieuwe baan, een verhuizing of een herfstdag die voelt als een frisse start. Er verandert iets, en dat mag. Je hoeft niet terug te grijpen naar vroeger of krampachtig vast te houden aan routines die niet meer passen.

Ik merk dat mijn aandacht aan het verschuiven is. Ik werk met meer focus, ik zeg vaker nee, en ik kies bewuster met wie ik mijn tijd deel. Niet omdat ik tijd over heb, maar omdat ik voel dat die tijd echt van mij is.

Vooruitkijken in plaats van terugblikken

Ik wil niet te veel stilstaan bij wat voorbijgaat. Wat me helpt, is om na te denken over wat eraan komt. Meer reizen, misschien dat ene project oppakken dat al jaren ergens onderaan mijn lijstje bungelt. Of gewoon: vaker een avond doen wat ik zelf wil, zonder planning, zonder schuldgevoel.

Het is geen reset, eerder een herontdekking. De vrijheid die mijn dochter nu ervaart, gun ik mezelf ook.

Meer ruimte, meer lef

“Niet een leeg nest, alleen anders vol.”

De laatste tijd ben ik weer meer dagen gaan werken. Niet omdat het moest, maar omdat het goed voelde. Mijn werk geeft me energie en houdt me scherp. Het helpt me om mijn tijd op een manier te gebruiken die bij me past.

Dat is misschien wel het mooiste van deze fase: dat ik niet alleen loslaat, maar ook opnieuw begin. Op mijn manier.

En eerlijk? Die ruimte om mezelf opnieuw neer te zetten als vrouw, niet alleen als moeder, is misschien wel de beste bijwerking van deze fase.

Dit is niet het einde van iets

Ze zeggen vaak: “Als de kinderen uitvliegen, blijft er leegte over.” Ik denk: er blijft vooral ruimte over. En wat je daarmee doet, bepaalt het verschil.

Misschien is dat de essentie van deze levensfase: niet loslaten, maar opschuiven. Van zorgen naar creëren. Van begeleiden naar beleven. Niet een leeg nest, alleen anders vol.

Pauline